برای آخرین بار

آن روزی که دیدمش نمی دانستم که این آخرین دیدار است، انگار برای چیزی عجله داشت، می خواست زود برود، عجیب است آن روز آخر در نشست هم اندیشی انتخابات در دفتر امام جمعه خیلی زیاد صحبت نکرد، موقع رفتن فقط دست تکان داد و رفت گویی برای وداع آخر آماده میشد، کاش می دانستم که این خداحافظی بوی رفتنی بی بازگشت را می دهد، هزاران دریغ و درد که سرنوشت راه خود را می رود و با حسرتها و رنج های ما کاری ندارد.

نمی دانستم چند روز دیگر در میان همکاران و بر سر مزارش این اشک ها هستند که سد راه هستند، نمی دانستم در کمال ناباوری و در میان بهت و حیرت دوستان بدرقه اش می کنیم به سوی خانه ابدی، آن روز خبرنگاران پیر و مرادشان را به خاک سرد گور سپردند در حالی باور نداشتند و باز با همان چشمان حیرت زده گور سردش را نظاره گر بودند.

چقدر زار زدیم که حاجی الان وقت رفتن نبود، بی خبر آخر چرا رفتی؟ آن هم در روز که خود گفتی همه با همه با هم برای سر بلندی کشورمان بیاییم، حاجی تو خود ما را دعوت کردی، پس چرا خود غایب جمع ما شدی، تو چشم و چراغ بودی، راه را نشان می دادی، پس چه شد؟ چرا رفیق نیمه راه شدی، در مرام تو نبود دوستان را در نیمه راه تنها بگذاری، خودت خوب می دانی بی خبران را رنجی است.

حاجی خبر فوت تو در راس خبر ها قرار گرفت، خبری که خودمان خبر رسانش بودیم را باور نکردیم، چه پرادوکسی، خبرنگاری که خبر خود را دروغ می پندارد.

خبرنگار دلسوز، حاجی شهبازی، در زمانه بدی تنهایمان گذاشتی، آخر الان چه موقع رفتن بود، آن هم این رفتن دلگیر و نفس گیر، آن رفتن بغض و گریه، رفتن ناباوری …..

دلتنگت هستیم حاجی، دلمان برای ادبیات پیامبر گونه ات تنگ شده، برای سلام و رحمت گفتنت، برای احوالپرسی گاه و بیگاهت از بچه های رسانه، مگر تو چند نفر بودی حاجی که الان حس می کنم دیگر کسی نیست، این چه طوفانی نابهنگامی بود که بزرگمان را از ما گرفت، صدای قرآن خواندنت درآغاز نشست های خبری هنوز در گوشمان است، بگو به ما چگونه با این داغ سر کنیم، جای خالیت ….

حاجی از چه دلگیر بودی که اینچین بی خبر از فرزندان و دوستان رفتی، کاش دستم به چرخ گردون می رسید، اما افسوس….

کاش می دانستم چرا این همه دلگیر و دلتنگ رفتی، کاش….‌